- Πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία. Αφιέρωμα.-

 

Ποντιακά : -Κατάρα σά πυρηνικά-                   ₪  Ένας πολύπαθος λαός μ’αΐκον εμπειρίαν, πώς έντον ατό και έπαθεν αΐκον τρανόν ζεμίαν ; Πλούτος και πλουτώνιον μαζί ση στράταν πάνε, αν γιανασεύ’ ο δάβολον κατασροφήν ευτάνε. Πρέπ’ να εξέρωμε εμείς, μονάχοι αδά,’κί ζούμε, ζεμία γίνεται αδακά κι’αλλού χαμούς ακούμε. Σ’αΐκον κόσμον παλαλόν ντό φταίει έναν παιδόπον ; έναν δεντρόπον αυριζ’νόν οσημερ’νόν κλαδόπον. Θεέ μ’! που είσαι υψηλά προστάτεψον τον κόσμον, ατό εκεί…κιά σταματά ν’αϊλί τον κόσμον όλον. Κατάρα σα πυρηνικά τη διαβολί’ δουλείας, παίρνε τη χώρας τη χαράν φέρνε  τυραννισίας.                   ₪  Copyright© 2011

Ερμηνεία : -Κατάρα στα πυρηνικά-                ₪ Ένας πολύπαθος λαός με τέτοια εμπειρία, τι έγινε και έπαθε τόση τρανή ζημία ; Πλούτος και  πλουτώνιο μαζί στη στράτα πάνε, μ’αν μπει στη μέση ο διάβολος καταστροφή σκορπάνε. Πρέπει να ξέρουμε εμείς, πως μόνοι εδώ, δε ζούμε, από ζημία τοπική και άλλοι θα χαθούνε. Στον κόσμο αυτό τον παλαβό τί φταίει το παιδάκι ; ένα  δεντράκι  αυριανό σημερινό κλαδάκι. Θεέ ! που είσαι στα ψηλά προστάτεψε τον κόσμο, αυτό εκεί… δε σταματά αλί στον κόσμο όλο. Κατάρα στα πυρηνικά διαβόλου επιτυχία, κόβουν του κόσμου  τη χαρά και φέρνουν δυστυχία.                  ₪                                                                  Ο Μεσαρέτες

-ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ-

     

               -ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ-

Ακούστε οι απανταχού λαοί της οικουμένης, ενός λαού, λόγια ψυχής, βαριά τραυματισμένης. Νησιώτες, Πόντιοι, Σμυρνιοί Θρακιώτες, Μακεδόνες,  Βλάχοι, Αθηναίοι, Κρητικοί, σμίξαν μεσ’ στους αιώνες. Σμίξαν και κτίσανε μαζί, πόλεις, κι’Ολυμπιάδα, τον πύργο, την Ακρόπολη και όλη την Ελλάδα. Το Καστελόριζο, το νησί, κανένας δε θ’ αγγίξει : "Από τη μάνα το παιδί κανείς δε θα χωρίσει."  Copyright© 2011                                                       Ο Μεσαρέτες

-Αφιέρωμα στην ημέρα της γυναίκας-

     

Ποντιακά : Οσπίτ’ χωρίς γαρήν πέσκος δίχως φωτίαν ομάζ’ σο κρύον το φουρνίν που ’κ’έψαν ατό καμμίαν. Οσπίτ’ αν έσ’έναν γαρήν θα έσ  την ευλοΐαν, ο πέσκον καίει μερονυχτί’ χουλέν’ την γειτονίαν. Εσύ ατέν’αν την γαρήν τέρεν να αγαπάς ατεν, κι’ όσον θα ζης αδά ση γήν καμμίαν μη χολιάεις ατεν. Από το βιβλίο μου : Ποντιακοί Στοχασμοί       Δαρμενείας - Μασχαρείας - Τραγωδίας                        Copyright© 2006

Ερμηνεία : Χωρίς  γυναίκα  σπιτικό, μοιάζει σόμπα  σβησμένη, όπως το φούρνο τον ψυχρό με πόρτα κλειδωμένη.  Γυναίκα αν ζει σε σπιτικό, αυτό,  έχει την ευλογία, η σόμπα καίει νυχθημερόν ζεσταίνει κάθε γωνία.                                                Εσύ έναν τέτοιο θησαυρό κοίτα να εκτιμήσεις, κι’όσο θα ζεις στη γη εδώ μην την κακοκαρδίσεις.                                           Ο Μεσαρέτες

- Στη μνήμη των παιδιών της ομάδας "ΔΙΑΣ" -

Ποντιακά : Δύο παιδία…"εχάθαν"                    ₪ Εβρόντεσεν ο ουρανόν κ’ή χρ’ά τη γής ελάεν, και α’σό πολλά το βοετόν ο κόσμον εχαλάεν. Α σ’ουρανού το ράϊσμαν τ’άστρa επεκρεμάαν, ση γήν ερούξεν τ’άψιμον τ’αμάραντα…εκάαν ! Η βρούλα όλια εσάρεψεν έκαψεν τα κεπία, κι’ο χάροντας εγιάνεψεν   με τ’άγρα τα θερία. Ντ’εποίκαν’εσε, νέ ! Θεέ, τη "ΔΙΑΣ" τα παιδία, κ’εφέκες με καλάζνικοφ να "τρώγνατς" τα θερία. Εφέκες με θανατικά να θάφ’νε τ’αγγελούδιa, επήκες δύο οσπιτικά κεπία χωρίς λουλούδιa. Ν’αϊλί σ’ατό τ’οσπιτικόν ντο "τρώει" αξιναρέαν, να βάϊ ση μάναν "π’έφαεν" αΐκον  μασαιρέαν. Κανείς σον κόσμον ’κ’εγροικά πόσον πονεί η μάνα, όντας ακούει λυπητερά να κρούνε την καμπάναν. Και κρούει αργά, θανατικά! και άχαρα η καμπάνα, ο χάροντας ευτάει χαράν ν’αϊλί ! σ’ατέν την μάναν.                    ₪

Ερμηνεία : Δύο παιδιά μας…"χάθηκαν"                      ₪  Σαν βρόντησε ο ουρανός της γης η όψη άλλαξε, κι’ απ’ το πολύ το βουητό ο κόσμος όλος χάλασε. Απ’ τ’ ουρανού το ράγισμα τα άστρα, γκρεμιστήκαν, στη γη κατάπεσε φωτιά τα μάραντα …καήκαν ! Φωτιά, περιτριγύρισε, τους κήπους με μανία κι’ ο χάρος βγήκε "παγανιά"  με άγρια θηρία. Θεέ μου ! τι σε κάνανε,   παιδιά με τόση αξία, κι’ άφησες και τα "φάγανε" τα άγρια θηρία. Άφησες με θανατικά να θάψουν αγγελούδια, έκανες δύο σπιτικά κήπους χωρίς λουλούδια.  Αλί σ’αυτό το σπιτικό που"τρώει" την τσεκουριά, αλί στη μάνα " πού’φαγε" μια τέτοια μαχαιριά. Κανείς στον κόσμο δε "γροικά" πόσο πονάει η μάνα, όταν ακούει λυπητερά τον κτύπο απ’ την καμπάνα. Έτσι αργά, θανατικά! όταν χτυπά η καμπάνα, ο χάρος χαίρετε, γελά, αλί ! σ’ αυτή τη μάνα.                    ₪                           Ο Μεσαρέτες

- Τον πόλεμον ανάθεμα -

Ποντιακά : - Τον πόλεμον ανάθεμα - ₪ Ο πόλεμον ! Ο πόλεμον ! Ας έν’ αφορισμένος, τ’ειρήνης πάντα ο καιρόν να έν’ ευλο(γ)ημένος. Κανόνια σίτια αντιβοούν, κλώσκουν τ’απάν’ αφκά, όλ’ οι αγγέλ’ μοιρολο(γ)ούν και ο δάβολον γελά. Οσπίτια κατακαίουνταν, γεννήματα βρουλίζ’νε, μανάδες κλαίν’ φτουλίουνταν, μωρά όντες βαρκίζ’νε. Η μάνα χάν’ μικρόν μωρόν και το μωρόν την μάναν, μάνα ευρήκ’ μωρού σταυρόν, μωρόν ’κ’ευρήκ’ κανέναν. Θεέ ! Μεγαλοδύναμε, ποί’σον Εσύ το θάμαν, τον πόλεμον π’εποίκανε ας λύουνταν και χάνταν. ₪ Από το βιβλίο μου : Ποντιακοί Στοχασμοί       Δαρμενείας - Μασχαρείας - Τραγωδίας                        Copyright© 2006

Ερμηνεία : - Τον πόλεμο ανάθεμα - ₪ Ο πόλεμος ! Ο πόλεμος ! να ’ναι καταραμένος , ειρήνης πάντα ο καιρός να είναι ευλογημένος. Όταν κανόνια αντιβοούν το αίσθημα σιωπά, οι άγγελοι μοιρολογούν κι’ ο διάβολος γελά. Σπίτια αθώων καίγονται, σοδειές τους λαμπαδιάζουν, μάνες κλαίνε και δέρνονται, όταν μωρά φωνάζουν. Η μάνα χάνει το μωρό και το μωρό τη μάνα, μάνα θα βρει μωρού σταυρό μωρό χάνει τα πάντα. Θεέ μεγαλοδύναμε κάνε εσύ το θαύμα, τον πόλεμο που στήσανε ας λιώσουν μια για πάντα. ₪                                                      Ο Μεσαρέτες